| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
خوش است کر شدن از بیخ و کور گردیدن دروغگوی ندیدن، دروغ نشنیدن سوال کردم از آقا که ساده لوحی چیست؟ جواب داد: " ز گمراه ، راه پرسیدن " به پیر میکده گفتم که رسم دونان چیست؟ بگفت : " بر سر مخلوق شیره مالیدن" بگفتمش چه بود معنی تملق؟ گفت: عجوزه را صنمی گلعذار نامیدن بگفتمش چه رسمی است بدتر از همه؟ گفت: به گرد سفره ی هر نانجیب گردیدن برو در آب بزن نان خشک خویش و بخور دهان خویش میالا به کاسه لیسیدن به پای سفله منه سر، که از تهی مغزی است به پیش پای خسان، همچو توپ غلتیدن |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و پنجم خرداد 1387ساعت 0:32 توسط |
|
|
آن روزها رفتند آن روزها مثل نباتاتی که در خورشید می پوسند، از تابش خورشید پوسیدند و گم شدند آن کوچه های گیج از عطر اقاقی ها در ازدحام پر هیاهوی خیابان های بی برگشت... و دختری که گونه هایش را با برگ های شمعدانی رنگ می زد، آه اکنون زنی تنهاست اکنون زنی تنهاست... |
|
+ نوشته شده در
جمعه هفدهم خرداد 1387ساعت 0:53 توسط |
|
|
آدم ها با آدم های دیگر متولد می شوند و بعد با همان آدم ها می میرند،شاید زودتر... ناما جان، بله،گورستانم دیگر جا ندارد. گورستانی که خودم به وجود آوردم...
چه می شود کرد. چرا این همه تنهایی...!
انسانی که با خود می جنگد،با آفریدگارش می جنگد با عشق می جنگد... نمی داند،او با صداقت هم می جنگد.
و این همه را خودش نمی داند...
می پندارد که در پی حقیقت زندگیست. با نگاهش، با سکوتش،
کاش نمی پنداشت... کاش هرگز... |
|
+ نوشته شده در
شنبه هفدهم فروردین 1387ساعت 1:41 توسط |
|
|
باد می وزد میوه نمی داند زمان افتادن او امروز است |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه هجدهم بهمن 1386ساعت 2:7 توسط |
|
|
آن چه به دنیا آمدنی بود و این چه از دنیا رفتنی؟
به دنیا می آیم با آن همه سوالی که در ذهن دارم، جوابشان را نمی یابم و اگر می یابم، نمــــیــبیــنــــم. محبت،لبخند و مهربانی را دریغ می کنم و خودداری،غــرور...و سوال هایم را برای خود تا همیشه دارم. حسرت می خورم از عشقی که به دست نیامد،و نفهمیدم چه هست! با تمام غمی که متحمل شدم... و اگر می خواستم به دست می آمد...
ترسیدم از نه گفتن و ترسیدم از راضی شدن و وحشت کردم از شهامت گفتن یک آری ساده
خـــــــــدا را در زندگی کجــا مخفی کردم؟ آیا خدا وجود داشت؟ و اگر داشت،چرا همیشه می دیدم به غم هایم لبخند می زند؟
و اگر دعا حقیقت بود و اگر آرامش را برایم داشت، آیا من بودم که دچار تـزویـر...؟
کدام اخلاص و کدام دین؟ و کدام آسمانی بودن؟
بنده،هــمه مسبب شرمساری آفریدگار خود و همه رزمنده برای ویرانی و نابودی خود...
آیا من بودم که خود را ویران کردم؟ آیا منم که خود را می کشم؟
کاینات رسالت کمک به من و رسیدنم به رستگاری را داشتند و این منم که نخواستم؟ من زیبایی ها را ندیدم؟ و اگر دیــدم. آیـــــــا...؟
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه هجدهم مرداد 1386ساعت 16:20 توسط |
|
|
انجماد قلبها را از خشکسالی چشمها می توان فهمید.
چشمی که گریستن نمی تواند زیستن نمی داند.
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه دوازدهم تیر 1386ساعت 1:45 توسط |
|
|
از شمس لنگرودی:
دم می جنباند،دعا می خواند و صدایی از او شنیده نمی شود، راضی است ماهی،چه در آب اقیانوس،چه کنار ساطور...و در ظرف شیشه ای و برای پنهان شدن جایی ندارد.
به این همه پنجه نیازی نبود، درخت چنار من به این همه پنجه نیازی نبود،اگر چیزی در هوا بود...
شرمسار جلاد درون خویشیم روز می شماریم، منجی پیدا شود.
خداوندگارا آزادم کن به شکل گلی درآیم، من تاب خنده ی سنجاب را،بر آدم بودن آدمی ندارم. |
|
+ نوشته شده در
شنبه نوزدهم خرداد 1386ساعت 2:46 توسط |
|
|
یا رب،به وقت گل گنه بنده عفو کن.
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه سوم اردیبهشت 1386ساعت 0:59 توسط |
|
|
از خواص طبیعت آدمی است،که عاقلانه و منطقی فکر می کند، اما پوچ و بی معنی رفتار می نماید. |
|
+ نوشته شده در
شنبه چهاردهم بهمن 1385ساعت 1:20 توسط |
|
|
شکوه و تقوا و شگفتی زیبایی شور انگیز طلوع خورشید را باید از دور دید.اگر نزدیکش رویم از دستش داده ایم! لطافت زیبای گل در زیر انگشت های تشریح می پژمرد!
آه که عقل این هارا نمی فهمد! |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و چهارم دی 1385ساعت 0:56 توسط |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
لب دریا رسیدم تشنه،بی تاب، ز من بی تاب تر جان و دل ... آب مرا گفت: از تلاطم ها میاسای که بد دردی است جان دادن به مرداب
... مرگ در مرداب |
| نوشته های پیشین |
|
خرداد 1387 فروردین 1387 بهمن 1386 مرداد 1386 تیر 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 بهمن 1385 دی 1385 آذر 1385 آبان 1385 مهر 1385 شهریور 1385 مرداد 1385 |
| پیوندها |
|
خواب خوب بی قفس بودن... |
|
RSS
|